Έμεινα πραγματικά εντυπωσιασμένος όταν είδα τον Ιωάννη να μεταμορφώνει ένα παλιό έπιπλο σε κάτι εντελώς καινούργιο και μοντέρνο. Η διαδικασία, από την πρώτη ιδέα μέχρι το τελικό αποτέλεσμα, με έκανε να συνειδητοποιήσω πόση ζωή μπορεί να κρύβεται ακόμη σε αντικείμενα που άλλοι θεωρούν τελειωμένα. Από τότε, κάθε φορά που βλέπω πεταμένα έπιπλα στον δρόμο, το μυαλό μου πάει αλλού. Σκέφτομαι πώς θα μπορούσαν να ξαναγεννηθούν, να αποκτήσουν χαρακτήρα και μια νέα ευκαιρία να υπάρξουν.
Ι.Σ. Να ξεκινήσω λέγοντας πως το όνομα μου είναι Ιωάννης, παντρεμένος με την αγαπημένη μου Λουίζα και μένω στην Αθήνα, συγκεκριμένα στην Πετρούπολη. Αν και σπούδασα ένα επάγγελμα το οποίο δεν μου άρεσε να κάνω, κατάφερα να ασχοληθώ με αυτό που πάντα μου άρεσε να κάνω, την γραφιστική. Πάντα μου άρεσε η ζωγραφική όπως και η συγγραφή. Έτσι λοιπόν αξιοποιώ και τα δύο και σαν χόμπι αλλά και ως βιοπορισμό.
Ι.Σ. Βασικά έχει πολλά να μου πει το έπιπλο το ίδιο. Είναι απίστευτο το πόσο μπορεί να εμπνευστεί κάποιος από ένα έπιπλο, δεν μπορώ να το εξηγήσω με απλά λόγια… έπειτα ψάχνω για φρέσκες ιδέες στο ίντερνετ, από ανθρώπους που ασχολήθηκαν με παρόμοια έπιπλα. Ο χρόνος που απαιτείται διαφέρει ανάλογα με το τι έπιπλο είναι και το μέγεθος του, από το αν έχει σημαντικές φθορές και από το τι είδους ανακαίνιση θα γίνει. Διότι κάποια έπιπλα με μονάχα ένα φρεσκάρισμα μπορούν να προβάλουν όλη τους την αρχοντιά και τον χαρακτήρα τους. Υπάρχουν περιπλα που μου πήραν 4 με 5 μέρες, αλλά υπάρχουν και αντικείμενα όπως το πιάνο αυτό, για το οποίο χρειάστηκαν 3 μήνες για να ολοκληρωθεί πλήρως. Για μένα ένα έπιπλο δεν ολοκληρώνεται όταν εγώ έχω τελειώσει κάθε εργασία επάνω σε αυτό, αλλά όταν δω το χαμόγελο στο πρόσωπο εκείνου που θα το πάρει. Όπως κι εγώ θέλω να το «ερωτευτώ» όταν το δω έτσι θέλω να νιώσει κι ο άνθρωπος που ενδιαφέρεται.
2. Πότε ξεκίνησε η αγάπη σου για τα παλιά έπιπλα και τα vintage αντικείμενα; Πώς σε οδήγησε αυτό στο σημείο που βρίσκεσαι σήμερα.
Ι.Σ. Μέσα λοιπόν σε όλα αυτά που έβλεπα να παίρνουν μορφή είτε στην ζωγραφική είτε στην συγγραφή και ενώ κάθε τι που βρισκόταν στον κόσμο της φαντασίας μου και της έμπνευσης μου ξαφνικά έπαιρνε ζωή μπροστά στα μάτια μου, μου χάρισαν ένα έπιπλο το οποίο ήταν παλιό και θα κατέληγε στα σκουπίδια και σκέφθηκα γιατί να μην ασχοληθώ μαζί του έτσι ώστε να του δοθεί μια ακόμα ευκαιρία για ζωή, στολίζοντας το σαλόνι μου, το οποίο έπιπλο το έχω ακόμα μετά από 10 χρόνια.
3. Τι είναι αυτό που σε ελκύει στο να δίνεις «δεύτερη ζωή» σε παλιά αντικείμενα; Τι θα ήθελες να νιώθει κάποιος όταν βλέπει ή χρησιμοποιεί ένα έργο σου;
Ι.Σ. Η «Δεύτερη Ευκαιρία», αυτό είναι που με ελκύει… είναι κάτι το οποίο το χρειαζόμαστε όλοι. Έτσι λοιπόν είναι σαν να βλέπω μια νεα ψυχή μέσα σε αυτά τα «γερασμένα» έπιπλα.
4. Πώς ήρθε στα χέρια σου το πιάνο August Förster και τι σε ενέπνευσε να το μετατρέψεις σε γραφείο — χωρίς όμως να χαθεί ο χαρακτήρας και η ιστορία του;
(το πιάνο πριν...)
(... και μετά την μεταμόρφωση του)
Ι.Σ. Όταν με την γυναίκα μου αποφασίσαμε να μετακομίσουμε καταφέραμε να βρούμε ένα όμορφο σπίτι στην Πετρούπολη. Έτσι λοιπόν, όταν μας ξενάγησε η ιδιοκτήτρια σε όλο το σπίτι, μας έδειξε και την πίσω αυλή. Εκεί ήταν που είδα να κείτεται το κουφάρι αυτού του γερμανικού πιάνου. Του είχαν ξεριζώσει τα πλήκτρα και το είχαν αφήσει εκεί να βρέχεται και να παγώνει τον χειμώνα και να καίγεται το καλοκαίρι. Το πιάνο αυτό ήταν ένας ακόμα λόγος ώστε να νοικιάσουμε αυτό το σπίτι… έπρεπε οπωσδήποτε να το σώσω! Και το έσωσα!!
5. Όταν ξεκινάς ένα νέο project, από πού αρχίζεις συνήθως; Και πόσος χρόνος χρειάζεται μέχρι να πεις “εντάξει — τώρα ολοκληρώθηκε”;
6. Τι είδους άνθρωποι συνήθως αγαπούν τα έργα σου; Υπήρξε κάποια αντίδραση ή σχόλιο που σε άγγιξε περισσότερο;
Ι.Σ. Μέχρι στιγμής δεν μου έχει εκφράσει κάποιος αντίρρηση. Αυτο που βλέπω είναι η ικανοποίηση που νιώθουν και η χαρά κι αυτό ειναι που με αγγίζει πάντα. Αυτό που μου αρέσει να κάνω είναι να τους αφήνω να εμπλακούν, αν το επιθυμούν, στην δημιουργία με το να εμπνευστούν κάτι οι ίδιοι και συζητώντας μαζί τους να δούμε κατά πόσο είναι εφικτό να γίνει. Θέλω να το οραματιστούν οι ίδιοι. Συνήθως είναι άνθρωποι απλοί που απλά έχουν κι αυτοί την αίσθηση της «Δεύτερης Ευκαιρίας» για κάτι αγαπημένο τους που βρίσκεται στο σπίτι τους αλλά δεν ξέρουν πως να του δώσουν ξανά ζωή.
7. Υπάρχει κάποιο αντικείμενο–όνειρο που θα ήθελες κάποτε να μεταμορφώσεις; Και τι συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που θέλει να ξεκινήσει κάτι παρόμοιο με αυτό που κάνεις;
Ι.Σ. Αυτό που μου αρέσει να μεταμορφώνω, αν και απαιτεί πολλή δουλειά και αφοσίωση, είναι το πιάνο. Λατρεύω να τα βλέπω να γίνονται κάτι άλλο πέρα απο αυτό που δημιουργήθηκαν να είναι. Τα θεωρώ ένα κόσμημα για οποιοδήποτε χώρο. Η συμβουλή μου για όσους θα ξεκινήσουν κάτι παρόμοιο είναι να το κάνουν με αγάπη και να παίρνουν το χρόνο τους να ασχοληθούν πραγματικά με αυτό, και να έχουν χαρά κάθε φορά που το κάνουν.
8. Τι σημαίνει για εσένα “ένα αντικείμενο με δεύτερη ζωή”; Και αν έπρεπε να περιγράψεις τη δουλειά σου με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν;
Ι.Σ. Δεύτερη ζωή για εμένα σημαίνει λύτρωση από έναν βέβαιο χαμό… γίνομαι δραματικός ίσως, αλλά είναι αλήθεια. Ακόμα κι όταν δίνουμε μια δεύτερη ζωή σε ένα άψυχο αντικείμενο, στην πραγματικότητα λειτουργεί αναζωογονητικά για την δική μας ψυχή και ένα κομμάτι από τον εαυτό μας περνάει σε αυτό. Οι τρεις λέξεις που θα διαλέξω για να περιγράψω αυτό που κάνω είναι: Δημουργία, έμπνευση και ζωή.
Email: yannis.stamatakos@gmail.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου