Δρομολόγιο με σχολικό λεωφορείο

Κάθομαι στο τιμόνι του σχολικού λεωφορείου. 

Είναι η πρώτη μου φορα. 

Έχω κάνει μαζί με τον ιδιοκτήτη ήδη δύο φορές όλα τα δρομολόγια, ωστόσο σε κάθε πρώτο δρομολογιο η αίσθηση είναι περίεργη!

Είναι ακόμα νωρίς πρωί και η πόλη μόλις αρχίζει να ξυπνά. Καθώς περιμενω στην άκρη του δρόμου παρκαρισμένος, παίρνω μια βαθιά ανάσα και σκέφτομαι το δρομολόγιο, τις στάσεις, τα παιδιά που θα παραλάβω σήμερα και την συνοδό.

 Από τη στιγμή που θα ξεκινήσω, ξέρω καλά πως όλες μου οι αισθήσεις πρέπει να είναι συγκεντρωμένες στον δρόμο: μάτια, αυτιά και ακοή...

Τώρα ήρθε και η συνοδός... που την περίμενα παρκαρισμενος. 

Χωρίς εκείνη, αυτή η δουλειά δεν γίνεται. 

Εκείνη θα δέσει τα παιδιά, 

θα τους μιλήσει, 

θα τα απασχολήσει με παιχνίδια ή ερωτήσεις (καλά δεν ξέρω αν θα ξαναβρώ τέτοιον άνθρωπο!),

θα ενημερωσει τους γονείς αν αργήσουμε αν χρειαστεί... 

Έτσι μπορώ εγώ να κάνω αυτό που πρέπει: 

να οδηγώ με ασφάλεια και συγκεντρωμένος!

Πρέπει να σου αρέσει η οδήγηση για να την κάνεις επάγγελμα.

Η δουλειά μου και η συνοδός

Η δουλειά του οδηγού σχολικού δεν είναι απλή οδήγηση. 

Είναι ευθύνη!

Πρέπει να έχω το μυαλό μου μόνο στον δρόμο. Γι’ αυτό και χωρίς τη συνοδό, το δρομολόγιο δεν μπορεί να βγει σωστά.

Η συνοδός είναι τα μάτια και τα αυτιά μου μέσα στο όχημα:

-Μου δίνει οδηγίες για τις στάσεις και την παραλαβή.

-Επικοινωνεί με τους γονείς αν υπάρξει καθυστέρηση.

-Είναι συνεργάτης και στήριγμα. Χωρίς αυτήν, τίποτα δεν λειτουργεί όπως πρέπει.

Άδειες και σχολικά οχήματα

Για να οδηγήσει κανείς σχολικό με πάνω από εννέα θέσεις, χρειάζεται άδεια λεωφορείου Δ’ κατηγορίας. Στην Αθήνα τα σχολεία εξυπηρετούνται με μικρά λεωφορεία. 

Οι δρόμοι είναι στενοί και ένα μεγάλο λεωφορείο συχνά δεν χωρά να περάσει από τα στενά.

Το μικρο σχολικό με βοηθά να κινούμαι πιο εύκολα και με μεγαλύτερη ασφάλεια στις γειτονιές.

Η καθημερινή μου προετοιμασία

Η μέρα ξεκινά πολύ νωρίς. Στις 06.00.

Φτάνω στο βανάκι ελέγχω λάστιχα, 

κοιτάω περιμετρικά το όχημα για ζημιές ή αν υπάρχει κάτι από κάτω, κάτι που να εμποδίζει το ξεπαρκαρισμα,

προθερμενω την μηχανή, κοιτάω αν έχω όλα τα έγγραφα μαζί μου και τοποθετώ τον ταχογράφο

και κάνω μια προσευχή γιατί δεν μπορείς να είσαι προετοιμασμένος για όλα και την χρειάζεσαι την βοήθεια από πάνω ..! 

Για να μπορέσω να ανταπεξέλθω, φροντίζω να έχω τουλάχιστον επτά ώρες ύπνο.

Παίρνω πάντα κάτι να φάω μαζί μου, γιατί η εξάντληση δεν χωράει σε αυτή τη δουλειά...

Το πρόγραμμα συνήθως είναι:

Πρωινό δρομολόγιο παραλαβής μαθητών από τα σπίτια τους.

Μεσημεριανό δρομολόγιο, όπου πηγαίνουμε πίσω τους περισσότερους μαθητές.

Απογευματινό δρομολόγιο, για τα παιδιά που μένουν στο ολοήμερο.

Όσα αντιμετωπίζω στον δρόμο

Κάθε μέρα έχει τις έκτακτες και τακτικες δυσκολίες της:

Την κούραση. 

Φρόντισε να ανοίξεις το παράθυρο όταν σε πιάνει ύπνος στην οδήγηση, η πιες κάτι ενδυναμωτικο όχι μόνο καφέ (να το έχεις σε θέση που να μην απομακρύνεται το βλέμμα σου από τον δρόμο) και στο διάλειμμα να κλείσεις για λιγο τα μάτια σου... Με ξυπνητήρι!

Η κίνηση. 

Δεν προβλέπεται, απλώς τη ακολουθείς και κανείς υπομονή, γιατί προέχει η ασφάλειά σου και ως συνέπεια των άλλων στο όχημα.

Τους άλλους οδηγούς που δεν προσέχουν. 

Μην αρπάζεσαι και μην φωνάζεις! Ταράζεσαι και ταράζεις τους άλλους μαζί σου στο όχημα και χάνεις την ειρήνη σου!

Τους πεζούς. 

Κοιτάς πάντα λίγο πιο μπροστά, πέρα από τα μπροστινά οχήματα μπροστά σου και εκτιμάς τις κινήσεις τους... να σε φωτίσει ο Θεός!

Τα έργα στους δρόμους. Κόβεις κίνηση και περιμένεις.

Τον καιρό δεν τον αγνοείς! 

Κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα και ελαττώνεις ταχύτητα. Προέχει η ασφάλειά σου και τον άλλων! 

Το σχολείο μπορεί να περιμένει!

Όλα αυτά χρειάζονται ψυχραιμία και εμπειρία, που την αποκτάς με τον χρόνο. ΔΕΝ κάνουμε τον έμπειρο οδηγό... 

Καλύτερα πιο αργά και σταθερά.

Έτσι αποφεύγεις ζημιές στο αμάξι και ατυχήματα.

Και πάντα στο μυαλό μου έχω ότι μεταφέρω παιδιά!

Η ικανοποίησή μου

Η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου είναι να βλέπω τους γονείς να παραλαμβάνουν τα παιδιά τους ασφαλή και να χαίρονται. 

Να βλέπω τη συνοδό μου χαρούμενη και ικανοποιημένη. 

Να εχω ανακαλύψει κάποια νέα γωνία στην πόλη μου που δεν ήξερα...

Και κάπου ανάμεσα στα δρομολόγια, ένα ρόφημα σε μια στάση, είναι μια μικρή ανταμοιβή, για να συνεχίσω!

Από εμένα

Την επόμενη φορά που θα δείτε ένα σχολικό λεωφορείο στον δρόμο, δώστε του προτεραιότητα. Για εμάς τους οδηγούς, αυτή η μικρή κίνηση σημαίνει πολλά — για την ασφάλεια, αλλά και για την ψυχολογία μας.

Κάνουμε αυτή τη δουλειά με ευθύνη και διάθεση. 

Και το μόνο που ζητάμε, είναι σεβασμός. 

Βέβαια, δεν είναι όλοι οι οδηγοί έτσι και μπορεί να με δείτε και μένα φουρτωνιασμένο... 

Αλλά έτσι είναι όλα στη ζωή όχι εύκολα, αλλά συνεχίζουμε με πίστη ότι μπορούμε να κάνουμε και εμείς την διαφορά στους γύρω μας!