INTERVIEW Lydia Kapelouzou. "Begegnung" mit Ihrem ersten musikalischen Pop-Rock Album, mit englischen Texten.

INTERVIEW Lydia Kapelouzou. "Begegnung" mit Ihrem ersten musikalischen Pop-Rock Album, mit englischen Texten.

Die Griechin, mit der sogleich süßen und ausdruckvoller "lauter" Stimme. 
Ein Interview "Begegnung" mit ihrem ersten Pop-Rock Album, mit englischen Texten. 
Eine vielfältige Bewegung, für Musikfreunde von Rock, Pop, klassischer und Keltischer Musik, Soul und 80ies.
Nachdenklichen Texten, die die Zuhörer in die Geschichten der Bibel versetzt und letztens die Begegnungen der Menschen mit Christus. 
Das Album ist ein Zeugniss Ihres Lebens.

Woher kommst du und womit beschäftigst du dich?

Ich komme aus Griechenland und wohne in einer kleinen Stadt auf dem Südpeloponnes. Ich habe Germanistik studiert und danach einige Jahre in Deutschland gelebt und gearbeitet, bis ich nach Griechenland zog, um eine Stelle als Deutschlehrerin an der öffentlichen Schule zu übernehmen.

Hast du Musikunterricht oder Stimmbildung gehabt?

Stimmbildung keine, Musikunterricht schon. Ich habe versucht verschiedene Instrumente zu erlernen (Klavier, Gitarre, Trompete), dabei habe es aber leider mit keinem von ihnen sehr weit gebracht. Die Theorie der Musik war nämlich eine Qual für mich und ich zog es vor, praktisch zu spielen und zu kreieren.

Deine erste CD mit deinen eigenen Liedern ist beim "Logos"-Verlag erschienen. Wie lange hat es gedauert, bis die CD rauskam?

Ich habe mit ungefähr fünfzehn Jahren angefangen Lieder zu schreiben, hatte aber keinen konkreten Plan, ob und wie was daraus werden sollte. Mit der Zeit sammelten sich die Lieder, aber nur ganz wenige Leute haben davon gewusst. Dann lernte ich Christoforos Tsitouridis kennen, der die Orchestrierung und Tontechnik machte und bei ihm fühlte ich mich wohl genug, ihm meine Lieder anzuvertrauen.  Die Produktionsphase hatte einige Jahre gedauert, weil er im Norden und ich im Süden Griechenlands wohnten und wir so in großen Zeitabständen die Aufnahmen und die Arbeit an den Liedern machen konnten.

  

Woher nimmst du die Inspiration für die Musik und die Texte deiner Lieder?

Es kann eine Situation oder ein Bibelvers sein. Die Lieder drücken verschiedene Phasen aus, die ich durchgemacht habe oder teilweise immer wieder durchmache und ich denke, dass sich einige Leute mit der einen oder anderen identifizieren könnten.

Welche waren deine Musikeinflüsse?

Es war eine Mischung aus Pop, Rock, klassischer Musik, Keltischer Musik, Soul und sogar den leichtsinnigen 80s. Aus irgendeinem Grund konnte ich mich am besten im Englischen ausdrücken, deswegen auch der englische Text bei meinen Liedern.

Würdest du Lieder in Griechisch oder Deutsch schreiben?

Gern, aber es fällt mir schwer. Im Griechischen habe ich ein oder zwei Lieder geschrieben, im Deutschen noch nicht.

Hast du Pläne für eine neue Arbeit oder Kooperation?

Momentan nicht.

Abgesehen von der Arbeit und der Musik, welche anderen Interessen hast du?

Mich interessiert alles Künstlerische, vor allem Tanz und noch mehr das Theater. Gott hat mir eine Arbeit gegeben, bei der ich diese Leidenschaft zum Ausdruck bringen kann (beim Unterrichten kommt das Theater sehr oft vor), sowohl in der Klasse wie auch bei Projekten mit den Kindern.

Hast du einen Rat für Jugendliche, die sich mit Musik beschäftigen möchten?

Vielleicht nur, dass die Leidenschaft für die Musik nicht zum Selbstzweck wird, sondern ein Mittel für den Ausdruck einer Botschaft. 

 Das Titellied erzählt zwei unterschiedliche Geschichten und genau so unterschiedlich ist der Stil des Liedes. Erkläre uns, was die zwei Geschichten für dich bedeuten.

Der erste Teil des Liedes erzählt die Geschichte der blutenden Frau, die den Umhang Jesu anfasste und geheilt wurde. Der zweite Teil erzählt die Geschichte des von einer Legion Dämonen gequälten Jungen, der von Jesus befreit wurde. Beide Geschichten, obwohl unterschiedlich, deswegen auch der unterschiedliche Stil, haben etwas gemeinsam: die Begegnung mit Jesus, die ihr Leben verändert hat. Und ich glaube, dass wir alle Bereiche in unserem Leben haben, die sich mit dem einen oder dem anderen identifizieren können: Wunden, die Heilung brauchen, Dämonen, die wir allein nicht bekämpfen können. Und ich glaube, dass wir alle eine solche Begegnung brauchen. 

Einen kleinen Vorgeschmack hier

http://www.logosmusic.gr/lydia-kapelouzou-nea-kikloforia-ekplixi/ 

N.S. 25/11/15

Οι Blancos άφησαν κλίμα ελπίδας και πίστης στο Athens School Festival

Οι Blancos άφησαν κλίμα ελπίδας και ...πίστης στο Athens School Festival και με οδηγό τον Θεό είναι μόνο η αρχή τους

Πότε ξεκινήσατε την εμφάνιση και πώς αισθανθήκατε στην σκηνή?

JGard: Βγήκαμε δεύτεροι στη σκηνή με τους και κατευθείαν μπήκαμε με πολύ ενέργεια. Δεν είχαμε καθόλου άγχος και επικοινωνούσαμε συνέχεια με το κοινό το οποίο συμμετείχε σε όλα τα κομμάτια πολύ δυναμικά. 

Στο πρώτο σας Athens School Festival σας υποστήριξε το σχολείο και ποιοί άλλοι?

JGard: Δε μας υποστήριξε κάποιος θεσμός. Ευχαριστούμε πάρα πολύ όλους μας τους φίλους και γνωστούς που ήρθαν οι όποιοι πραγματικά μας στήριξαν κ μας στηρίζουν πάντα. 

Ποιά κομμάτια είπατε και τί είδος ήταν?

JGard: Είπαμε τέσσερα κομμάτια και ήταν όλα εξίσου δυναμικά. Θέλαμε να δείξουμε οτι είμαστε νέα και μοντέρνα παιδιά με ιδιαίτερο στυλ μουσικής που έχουμε όμως να περάσουμε κ ένα ακόμα πιο ιδιαίτερο μήνυμα. Το πρώτο μιλούσε για την ελπίδα που αντλούμε, το δεύτερο για την ανάγκη που έχουμε να ζητάμε το Θεό κάθε μέρα στη ζωή μας, το τρίτο για το οτι ο κάθε ένας αξίζει να πιστεύει πως είναι ξεχωριστός και όμορφος,-η και το τελευταίο ηταν το "Ευγνώμων". (Είναι ένα κομμάτι ευγνωμοσύνης απέναντι στο Θεό για οτι έχουμε και κάνουμε στη ζωή μας)

Οι στίχοι που αναφέρουν τον Ιησού, ειδικά στο "Ευγνώμων", τί αντιδράσεις ή απορίες δημιούργησαν?

JGard: Δημιουργήσαμε γενικότερα ένα κλίμα θετικότητας και ελπίδας, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις σημερινές καταστάσεις, κ αυτό ήταν που έκανε ιδιαίτερη τη βραδιά.
 Οι αντιδράσεις που εισπράξαμε ήταν όλες θετικές, αλλά και ο προβληματισμός που σίγουρα θέσαμε σε πολλά άτομα πιστεύω, αποτελεί ένα σπόρο που στην ώρα του θα καρποφορήσει.

Περίγραψέ μας πώς αισθάνεσαι?

JGard: Αισθάνομαι πως εφόσον συνεχίσουμε να έχουμε μοναδικό οδηγό μας το Θεό, θα πάρουμε πολλές νίκες. Αυτή είναι μόνο η αρχή.

https://soundcloud.com/jgardelis/

https://www.facebook.com/jgardelis 

http://theblancosworld.tumblr.com/post/134415909907/changing-the-game-jgards-biography-written

Ν.Σ. 18/01/2016 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ. JGard. Ένας μαθητής ράπερ, με θεϊκές ρίμες στον δρόμο... για το Athens School Festival 2016

JGard. Ένας μαθητής ράπερ, 

με θεϊκές ρίμες στον δρόμο... για το Athens School Festival 2016

Ο JGard (γνωστός κατά τον κόσμο ως Γιάννης Γαρδέλης), 

είναι μαθητής της Γ’ Λυκείου, 18 χρονών και μένει στη Ραφήνα, Αττικής, μαζί με τους γονείς του και δεν έχει άλλα αδέλφια.

Εκτός απ’ το διάβασμα, λόγω των Πανελληνίων, είχε μεγάλη αγάπη στον αθλητισμό και ιδιαίτερα στο μπάσκετ, καθώς έπαιζε και στην τοπική ομάδα. 

Άρχισε να ασχολείται με τη μουσική στην ηλικία των 13 ετών για πρώτη φορά . Αυτή ήταν που τον «κέρδισε» τελικά και πιστεύει πως δεν πρόκειται να την αφήσει ποτέ.

 

Είσαι μαθητής Λυκείου και ραπάρεις σε συγκρότημα. Τί σου αρέσει περισσότερο που κάνεις μέσα απο την μουσική σου? 

Η μουσική μου, αρχικά, μου δίνει τη δυνατότητα να ξεφύγω από τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Όταν κάθομαι να γράψω, είτε στίχους, είτε μουσική, νιώθω πως τα προβλήματα μου δε με περιορίζουν πια, αλλά αντιθέτως μπορώ μέσα από κάθε μου λύπη ή χαρά να δημιουργήσω κάτι καινούριο. Η όλη διαδικασία, ξεκινώντας από μια απλή έμπνευση, μέχρι την πρόβα ή την ηχογράφηση στο στούντιο και μέχρι τις συναυλίες, είναι κάτι το οποίο μου δημιουργεί υπέροχα συναισθήματα.

Απο πού παίρνεις έμπνευση και γράφεις τους στίχους σου?

 Κάθε καλλιτέχνης εμπνέεται από σκέψεις, συναισθήματα και εμπειρίες . Το ίδιο συμβαίνει και με μένα. Πολλοί θα έχουν παρατηρήσει στα κομμάτια μου συνεχείς αναφορές στο Θεό. Δεν αποκαλώ τον εαυτό μου θρήσκο σε καμία περίπτωση, πιστεύω όμως πως η προσωπική σχέση κάθε ανθρώπου με το Θεό μπορεί να γίνει πραγματικότητα και πως είναι ο μόνος τρόπος να νιώσεις αληθινά γεμάτος. Εγώ μέσα από αυτό έχω βρει αυτό που έψαχνα και για αυτό χρησιμοποιώ τη μουσική με αυτό τον τρόπο. Ώστε και άλλοι να γνωρίσουν αυτό που γνώρισα εγώ.

Blancos. Πώς προέκυψε το όνομα και πότε πρωτοπαίξατε μαζί?

 Οι Blancos δημιουργήθηκαν πρόσφατα και θεωρώ πως δεν είναι απλά μια μπάντα. Πρωτίστως, ξεκίνησε ως μια παρέα αγοριών με φοβερή χημεία και κοινούς οραματισμούς. Έπειτα, έρχεται και η μουσική και αυτό που κάνουμε πιστεύω πως είναι κάτι πολύ όμορφο. Το όνομα προέκυψε από την ισπανική λέξη blanco, που σημαίνει «λευκό». Καθώς θέλουμε να περάσουμε ένα χαρμόσυνο μήνυμα απ’ τη μουσική μας, θεωρήσαμε πως αυτό το παρατσούκλι μας χαρακτηρίζει, συμβολικά.

Προέρχεσαι απο οικογένεια με μουσικό μπακ γκραουντ. Πότε πρωτοθυμάσαι τον εαυτό σου να τραγουδάει?

Είναι αλήθεια πως από μικρός μεγάλωσα σε ένα μουσικό οικογενειακό περιβάλλον. Ο πατέρας μου ήταν επαγγελματίας τραγουδιστής, οπότε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τον έβλεπα να τραγουδάει, να παίζει κιθάρα και παρ’ όλο που δε με ώθησε ιδιαίτερα να ασχοληθώ με τη μουσική, αργά η γρήγορα έγινε.

Στις 4/12/15 κάνατε μια συναυλία για να υποστηρίξετε τους πρόσφυγες. Πες μας τι ακριβώς έγινε τότε και πώς ανταποκρίθηκε ο κόσμος?

Όλα ξεκίνησαν από μια μέρα που πέρασα απ’ την πλατεία Βικτωρίας και μόλις είχε αρχίσει το προσφυγικό θέμα να παίρνει τεράστιες διαστάσεις. Οι εικόνες που είδα με προβλημάτισαν και έβαλαν βάρος στην καρδιά μου για αυτούς τους ανθρώπους. Επειδή λοιπόν δε μ΄αρέσει να μένω στις σκέψεις ή στα λόγια, αποφάσισα να περάσω στην πράξη. Πρότεινα λοιπόν στην υπόλοιπη μπάντα την ιδέα να κάνουμε ένα benefit concert για αυτό το σκοπό. Και έτσι έγινε. Συνεργαστήκαμε με την αποστολική εκκλησία του Χριστού, η οποία όχι μόνο μας χορήγησε το χώρο για τη συναυλία αλλά «αγγάλιασε» αυτή μας την πρωτοβουλία και πραγματοποιήθηκε με μεγάλη ανταπόκριση. Αξίζει να σημειωθεί πως και το ΓΕΛ Ραφήνας αποφάσισε να στηρίξει αυτή την κίνηση, του οποίου οι μαθητές κινητοποιήθηκαν μαζεύοντας τα απαραίτητα αγαθά. Ήταν μια ιδιαίτερη βραδιά.

Σκοπεύεις να σπουδάσεις μουσική?

Στο κοντινό μέλλον δε σκοπεύω  να κάνω μουσικές σπουδές. Διαβάζω μαθήματα οικονομικού προσανατολισμού φέτος,  και θα δηλώσω σε πανεπιστήμια αυτού του τομέα, καθώς με ενδιαφέρει αρκετά. Η μουσική ως επάγγελμα φαντάζει σίγουρα όνειρο, αλλά θα ήθελα να έχω μια εναλλακτική καθώς είναι πολύ δύσκολος ο χώρος αυτός.  Δεν αποκλείω σε καμία περίπτωση πάντως και τις μουσικές σπουδές κάποια στιγμή…!

Οι Blancos θα πάρουν μέρος στο μουσικό μαθητικό φέστιβαλ. Πώς αισθάνεσαι?

 Ναι, στις 17-1 οι Blancos θα παίξουν στο Athens School Festival. Είναι ιδιαίτερη τιμή μας αλλά και τεράστια ευκαιρία την οποία θα προσπαθήσουμε να «αρπάξουμε» , ετοιμάζοντας κάτι που θα κάνει ιδιαίτερη εντύπωση στο κοινό, ώστε να γνωρίσει ο κόσμος αυτό που θέλουμε να περάσουμε μέσα απ’ τη μουσική μας. Θα χαρούμε πολύ να σας δούμε εκεί και σας υποσχόμαστε μια αξέχαστη εμπειρία.

Τί έχεις να ευχηθείς κλείνωντας, για τη νέα χρονιά που μας μπήκε?
 Για τη νέα χρονιά έχω πολλά σχέδια και ελπίζω ο Θεός να με ευλογήσει, όπως έχει κάνει όλα τα τελευταία αυτά χρόνια. Εύχομαι όμως για όλους τους ανθρώπους πραγματικά ό, τι καλύτερο μέσα απ’ την καρδιά μου και ένα δημιουργικό 2016 με αγάπη.

Σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη αυτή συνέντευξη.

Αν θέλετε να ακούσετε τα τραγούδια του Γιάννη και των Blancos, επισκεφτείτε τους παρακάτω συνδέσμους:

https://soundcloud.com/jgardelis/

https://www.facebook.com/jgardelis 

http://theblancosworld.tumblr.com/post/134415909907/changing-the-game-jgards-biography-written

Ν.Σ. 11/1/2016

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Βίκυ & Χαλίλ. Το νεαρό ζευγάρι Χριστιανών της Σμύρνης.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Βίκυ Σακελλαρίου- Τοχουμτζού & Χαλίλ Ιμπραχίμ Τοχουμτζού

Το νεαρό ζευγάρι Χριστιανών της Σμύρνης, ζώντας ανάμεσα σε πολιτισμούς, θρησκείες και τους πρόσφυγες. 

Μιλήστε μας λίγο για σας.

 Β.Σ.:  Μεγάλωσα στην Κόρινθο και σπούδασα στην Αθήνα Κοινωνική Λειτουργός. Το 2012 επισκέφθηκα τη Τουρκία (περιοχή Σμύρνης κυρίως) με μια φίλη και για δύο μήνες, εκεί βοηθήσαμε σε χριστιανικές κατασκηνώσεις. Ένα χρόνο μετά, το 2013 επέστρεψα για να μείνω μόνιμα πια στην Τουρκία.

Χ.Ι.Τ: Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα προάστιο της Σμύρνης το Κεμαλπασά. Σπούδασα τυπογραφία – φωτογραφία σε ένα επαγγελματικό λύκειο . Αργότερα, ξεκίνησα να σπουδάζω θεολογία. Από μικρός δούλευα σκληρά σε εργοστάσια για να μπορέσω ταυτόχρονα να συνεχίσω το σχολείο και μετά τις σπουδές μου.

Είσαστε… ένα πολύχρωμο πολιτισμικά ζευγάρι. Πότε γνωριστήκατε και που?

Β.Σ.:  Γνωριστήκαμε το καλοκαίρι του 2012. Εγώ είχα έρθει με μια φίλη μου στη Σμύρνη για διακοπές και ταυτόχρονα  εθελοντική εργασία σε κατασκηνώσεις. Σε αυτό το διάστημα γνωριστήκαμε σε μια εκκλησία στο κέντρο της Σμύρνης. Από τότε αρχίσαμε να μιλάμε και να κάνουμε παρέα και να, που μια απλή συμπάθεια έγινε σχέση ζωής!

Που μένετε τώρα?

Β.Σ.: Ζούμε στην πόλη της Σμύρνης κοντά στο κέντρο. Η πόλη αυτή με έλκυσε απο την πρώτη στιγμή. Οι άνθρωποι φιλικοί και τίμιοι και η περιοχή συνδυάζει θάλασσα και βουνό. Ελληνικές μνήμες, ευρωπαϊκός τρόπος ζωής, αλλά και τουρκικές παραδόσεις, ήθη, έθιμα συνδυάζονται με τόσο όμορφο τρόπο εδώ! Αλλά κυρίως οι άνθρωποι αυτής της πόλης είναι εκπληκτικοί! Ευγενικοί, κοινωνικοί, ποτέ δεν με έχουν κάνει να αισθανθώ ξένη. Πάντα όταν ακούν ότι είμαι ελληνίδα χαμογελούν και μου λένε αδέρφια είμαστε, γείτονες! Και πολλοί από αυτούς έχουν να διηγηθούν την ιστορία των παπούδων τους που πριν  την ανταλλαγή πληθυσμών ζούσαν στην Ελλάδα.

Η Σμύρνη μοιάζει μέ κάποιο τρόπο με την Ελλάδα? 

Β.Σ.: Έχω ταξιδέψει αρκετά στην τουρκία και πιστεύω πως η Σμύρνη είναι πολύ διαφορετική από άλλες τουρκικές πόλεις: έχει ευρωπαϊκό αέρα. Μοιάζει πολύ με την Ελλάδα, κυρίως θα έλεγα μοιάζει με τη Θεσσαλονίκη! Η Σμύρνη έχει πληθυσμό γύρω στα 3 εκκατομύρια κατοίκους.  Η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων είναι φυσικά τούρκοι, αλλά υπάρχουν Αρμένιοι, Ιρανοί, Άραβες, που ζουν εδώ. Υπάρχει και ελληνική κοινότητα!

Πόσο εύκολο είναι για έναν Έλληνα να ζεί στην Σμύρνη? 

Β.Σ.: Οι περισσότεροι Έλληνες που έχω γνωρίσει οι οποίοι τα τελευταία χρόνια μετακόμισαν μόνιμα στη Σμύρνη (είτε λόγω δουλειάς, είτε λόγω ότι τους άρεσε η προοπτική να ζήσουν στην πόλη αυτή) είναι πολύ ικανοποιημένοι από την απόφασή τους να μείνουν  σε αυτή την όμορφη πόλη! Οι τούρκοι είναι πολύ ζεστοί άνθρωποι, πολύ φιλικοί. Προσωπικά, δεν έχω αντιμετωπίσει προβλήματα ή ρατσιστική διάθεση. Το αντίθετο μάλιστα νιώθω αποδεκτή κι αγαπημένη.

Πότε παντρευτήκατε?

Β.Σ.: Παντρευτήκαμε τον Οκτώβρη του 2013.  Πρώτα κάναμε τον πολιτικό γάμο, γιατί αυτός είναι ο μόνος νόμιμος τρόπος να παντρευτεί κανείς εδώ, και δυο μέρες αργότερα πραγματοποιήθηκε και ο γάμος μας στην εκκλησία. Είμαστε χριστιανοί και οι δύο και ζούμε σε μια μουσουλμανική χώρα.

Ώστε πηγαίνετε και στην εκκλησία στην Σμύρνη.

Β.Σ.: Ναι, πηγαίνουμε σε μια προτεσταντική εκκλησία στο κέντρο της πόλης. Έχουμε φίλους χριστιανούς ορθόδοξους, και καθολικούς και φυσικά έχουμε πολύ καλούς φίλους μουσουλμάνους. Γενικά, στη Σμύρνη σε αντίθεση με άλλες περιοχές της Τουρκίας οι χριστιανοί μπορούν να ζουν με λιγότερες δυσκολίες. Παρόλα αυτά η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη. Οι χριστιανοί στη Σμύρνη είναι λίγοι και γενικά στην Τουρκία πάρα πολύ λιγοι σε σχέση με τους μουσουλμάνους. Γι αυτό το λόγο οι χριστιανοί εδώ ανεξαρτήτως δόγματος είναι δεμένοι. 

 Πολλοί μουσουλμάνοι έρχονται για επίσκεψη στην εκκλησία που πηγαίνουμε και ενδιαφέρονται να μάθουν σχετικά με το Χριστιανισμό. Όσο ζούσα στην Ελλάδα παρατηρούσα το εξής φαινόμενο: Οι Έλληνες φοβούνται τους μουσουλμάνους και πολλοί θεωρούν πως όλοι οι μουσουλμάνοι είναι τρομοκράτες. Όμως αυτό φυσικά δεν ισχύει. Τώρα που ζω στην Τουρκία αντιμετωπίζω καθημερινά το εξής φαινόμενο: Κάποιοι μουσουλμάνοι μας φοβούνται και πολλές φορές αποφεύγουν και να μας μιλήσουν και να μας ακουμπήσουν ακόμη, επειδή είμαστε χριστιανοί. Αυτό συμβαίνει γιατί απλά δεν θέλουμε ή δεν έχουμε γνωρίσει ακόμη τον <<διαφορετικό>>  δίπλα μας.  Θα πρέπει να αναπτύξουμε ένα διάλογο! Προσωπικά, δεν φοβάμαι, να μπω σε αυτό το διάλογο. Έχω διαβάσει και την Αγία Γραφή και το Κοράνι! Καθημερινά συνομιλώ με φίλους και ανθρώπους που είναι πιο ανοιχτοί και ενδιαφέρονται να μαθουν ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός σύμφωνα με το Χριστιανισμό.  Σέβομαι τη γνώμη τους όποια και να είναι αυτή. Είναι, όμως μεγάλη μου χαρά όταν μπορώ να μοιραστώ το τι έκανε ο Χριστός για μένα! Το πως με έσωσε από την αμαρτία! Το ότι με αγάπησε και ότι είναι δίπλα μου κάθε στιγμή! Το ότι διαμέσου του θανάτου του Ιησού Χριστού εγώ βρήκα τη ζωή! Και είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό αυτό το μήνυμα για ένα μουσουλμανο που πιστεύει ότι ο Θεός είναι απρόσωπος και είναι πολύ μακριά από τον άνθρωπο. Δεν θα ήθελα να αλλάξω κανέναν με δική μου δύναμη ή επιμονή. Θελώ να σέβομαι τα πιστεύω του καθενός. Απλά, μου αρέσει να μοιράζομαι με τους άλλους το θαύμα που ο Θεός έκανε στη δική μου ζωή!

 Υπάρχει θρησκευτική ελευθερία σε όλη την Τουρκία?

Χ.Ι.Τ: Στην Ανατολική Τουρκία τα πράγματα είναι δύσκολα για τους χριστιανούς, ακόμη και στην Κωνσταντινούπολη οι άνθρωποι δεν είναι τόσο ανοιχτοί για να δεχθούν θρησκευτικές διαφορές. Υπάρχει φόβος, προκατάληψη εναντίων των χριστιανών, γιατί δεν υπάρχει ενημέρωση. Πολλές φορές χρησιμοποιείται και βία, αν και φυσικά τέτοια γεγονότα δεν γίνονται γνωστά.

Στην Ανατολική Τουρκία η κατάσταση δυστυχώς όλο και χειροτερεύει καθώς τον τελευταίο χρόνο εκείνη η περιοχή έχει μετατραπεί σε εμπολεμη ζώνη. Υπάρχει μια συνεχής διαμάχη μεταξύ Τούρκων και Κούρδων  που πολλές φορές έχει ως αποτέλεσμα  την απώλεια ανθρώπινων ζωών. Επίσης, οι περιοχές κοντά στα σύνορα με Συρία κυρίως φιλοξενούν πολλές φορές χωρίς καν να γίνεται αντιληπτό αρκετούς τζιχαντιστές, οι οποίοι μάλλον σχεδιάζουν να περάσουν στην Ευρώπη.

Τέλος, να αναφέρω ότι οι χριστιανικές εκκλησίες της Τουρκίας έχουν δεχθεί πολλές απειλές από τζιχαντιστές. Όμως, δεν φοβόμαστε, εμπιστευόμαστε το Θεό.

Ακούσαμε πρόσφατα μία ειδηση μιας τρομοκρατικής επίθεσης στην Αγκυρα με 100 νεκρούς. Τι λέει ο μέσος Τούρκος για αυτά τα γεγονότα 

Χ.Ι.Τ: Πρόσφατα σε διάστημα μόλις λίγων μηνών η Τουρκία έγινε δύο φορές στόχος τρομοκρατικών επιθέσεων. Η πρώτη τρομοκρατική επίθεση έγινε στο Suruç (ανατολικά σύνορα), και η δεύτερη στην πρωτεύουσα Άγκυρα. Για την πρώτη επίθεση μάθαμε πως ευθύνονται τζιχαντιστές, γαι τη δεύτερη επίθεση κανείς δεν ανέλαβε επίσημα την ευθύνη. Προσευχόμαστε ο Θεός να φυλάει αυτή την περιοχή, γιατί σίγουρα το να χάνονται τόσες ζωές είναι πολύ λυπηρό.

Βλέπετε πρόσφυγες κοντά στην Σμύρνη? 

Χ.Ι.Τ: Πρόσφυγες υπάρχουν παντού. Άνθρωποι ξεριζωμένοι με τη βία από τον τόπο τους προσπαθούν να προστατεύσουν τη ζωή τους και τα παιδιά τους. Το κέντρο της Σμύρνης είναι γεμάτο πρόσφυγες. Άλλοι μένουν σε καταυλισμούς, άλλοι σε πάρκα, άλλοι περιμένουν τα λεωφορεία ή τα πλοία για να περάσουν απέναντι να φτάσουν στον προορισμό τους, μήπως και τελικά καταφέρουν να ζήσουν και πάλι μια πιο φυσιολογική ζωή. Η πολιτεία δεν πολυασχολείται, αλλά χριστιανοί από διάφορες εκκλησίες της Σμύρνης προσπαθούν να βοηθήσουν αγοράζοντας φαγώσιμα και φάρμακα και μαζεύοντας ρούχα και κουβέρτες. Δυστυχώς δεν είναι πολύ εύκολο να μαζευτούν αρκετά χρήματα για να αγοραστούν  τα απαραίτητα και να δωθούν στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Υπάρχει ανάγκη από ρουχισμό, και τρόφιμα καθώς και εθελοντές που θέλουν και μπορούν να ασχοληθούν με αυτό το έργο, το οποίο είναι πραγματικά πολύ σημαντικό. Με το να κλείνουμε τα μάτια το προσφυγικό πρόβλημα δεν θα λυθεί. Αυτή η κρίση θα αντιμετωπιστεί μόνο εαν βοηθήσουμε όλοι μαζί.

Στην Σμύρνη με τι ασχολείστε?

Β.Σ: Δόξα τω Θεώ το πρόγραμμά μας είναι γεμάτο! Οι μέρες μας είναι δημιουργικές! Ασχολούμαστε κυρίως με μεταφράσεις . Παράλληλα, ο σύζυγός μου σπουδάζει θεολογία. Εγώ προσπαθώ να βοηθάω κοπέλες που έχουν ζήσει τραυματικές εμπειρίες, μέσω της συμβουλευτικής (έχω γνώσεις πάνω στο αντικείμενο αυτό λόγω των σπουδών μου, αλλά προς το παρόν βοηθάω εθελοντικά). Επίσης, βοηθάμε στην εκκλησία σε κάποια σεμινάρια επάνω στο τι είναι χριστιανισμός για εκείνους που ενδιαφέρονται: Εξετάζουμε το ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. 

 Επίσης είμαστε μαζί με τον σύζυγό μου είμαστε υπεύθυνοι για μια ομάδα εφήβων (παιδιά μελών της εκκλησίας μας). Μαζί τους διασκεδάζουμε, παίζουμε παιχνίδια, χτίζουμε σχέσεις, τους μαθαίνουμε αξίες της Βίβλου, όλοι μαζί μαθαίνουμε να μοιράζομαστε και να βοηθάμε στις ανάγκες των άλλων με αγάπη. Προσπαθούμε να έχουμε καλή επικοινωνία και με τα παιδιά και με τους γονείς ώστε να ενδυναμώσουμε όσο μπορούμε τις σχέσεις γονιών με τα παιδιά τους. 

 Τέλος, μια φορά την εβδομάδα βοηθάμε στη χορήγηση φαγητού και ρουχισμού στους πρόσφυγες. Πραγματικά, η βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε  εμείς είναι πολύ μικρή σε σχέση με τον αριθμό των προσφύγων και τις ανάγκες που έχουν καθώς έρχεται χειμώνας, αλλά αν περισσότεροι και περισσότεροι άνθρωποι ευαισθητοποιηθούν σε αυτό το θέμα ίσως να μπορεσουμε όλοι μαζί να βοηθήσουμε πιο αποτελεσματικά.

Κλείνωντας, θα σας αφήσω να κλείσετε με κάποια προτροπή για βοήθεια- πρόσκληση προς εμας που σας διαβάζουμε.

Β.Σ. Ευχαριστούμε για το χρόνο που μας αφιερώσατε. Εαν ενδιαφέρεστε να στηρήξετε το έργο μας, αν έχετε κάποιες ερωτήσεις, αν ακόμη θέλετε να μας πείτε ένα ενθαρρυντικό λόγο ή οτιδήποτε άλλο, το email στο οποίο μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί  μας είναι : ibrahimvickyt@gmail.com

Θα χαρούμε να επικοινωνήσουμε μαζί σας! 

Ν.Σ. 2/12/2015

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Λυδιά Καπελούζου. "Συνάντηση" με την πρώτη ποπ-ροκ μουσική κυκλοφορία της.

Λυδία Καπελούζου. Γλυκιά και ταυτόχρονη εκφραστική δυνατή φωνή. 
Μία συνέντευξη "Συνάντηση" με την πρώτη ποπ-ροκ μουσική κυκλοφορία της. 
Πολυποίκιλη μουσική κυκλοφορία, για φίλους της ροκ, πόπ με βαθυστόχαστους στίχους, που μεταφέρουν τους ακροατές στις ιστορίες της Βίβλου, στις συναντήσεις ανθρώπων με τον Χριστό. Τέλος, η κατάθεση της ζωής της, που εκφράστηκε στην μουσική της.

Απο πού προέρχεσαι και με τι ασχολείσαι?

Λίγο δύσκολο να δώσω συγκεκριμένη απάντηση. Θα δηλώσω ως τόπο προέλευσης τα Φιλιατρά Μεσσηνίας, γιατί εκεί έζησα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου ως τώρα. Είναι ο τόπος καταγωγής του πατέρα μου και σημείο αναφοράς για όλη την παιδική μου ζωή, αν και ήρθα σε αυτόν τον τόπο για να μείνω όταν ήμουν πια 12 χρονών. Λόγω της δουλειάς του πατέρα μου στο Πολεμικό Ναυτικό μέναμε σε διάφορα μέρη ως τότε. Όταν τελείωσα το σχολείο έζησα για χρόνια Αθήνα και εξωτερικό (Γερμανία και Αγγλία), αλλά τελικά επέστρεψα πάλι στα Φιλιατρά όπου και εργάζομαι ως καθηγήτρια Γερμανικών.

Έχεις κάνει μαθήματα μουσικής ή φωνητικής?

Μουσικής ναι, φωνητικής όχι. Έμαθα πιάνο, κιθάρα και τρομπέτα μέχρι κάποιο επίπεδο, αλλά δεν είμαι πραγματικά καλή σε κανένα από αυτά. Δυστυχώς, η θεωρία της μουσικής, μου στερούσε όλη τη χαρά της έκφρασης και δεν το συνέχιζα από κάποιο σημείο και πέρα. Προτιμούσα να παίζω πρακτικά με τα όσα είχα μάθει.

Έχεις εκδόσει το πρώτο σου CD με την ΛΟΓΟΣ, με μουσική και στίχους δικούς σου. 

Πόσο καιρό σου πήρε να ολοκληρώσεις όλη αυτήν την δουλειά?

Τα τραγούδια έχουν γραφτεί σε διάφορες περιόδους της ζωής μου, ξεκινώντας από την εφηβεία γύρω στα 15. Δεν ήξερα αν θα βγούν ποτέ παραέξω και ήταν ελάχιστα τα άτομα που γνώριζαν καν ότι ασχολούμαι με αυτό. Η γνωριμία μου με τον Χριστόφορο Τσιτουρίδη, που έκανε την ενορχήστρωση και ηχοληψία, ήταν καθοριστική στο να αποφασίσω να κάνω το βήμα να βγούν παραέξω. Η ηχογράφηση μας πήρε δύο καλοκαίρια, καθώς μένουμε μακριά, εγώ στο Νότο και εκείνος στο Βορρά. Η υπόλοιπη δουλειά του Χριστόφορου νομίζω κάμποσους μήνες.

Είναι μια κατάθεση όλης της ζωής σου. Απο που αντλείς έμπνευση και γραφείς 

στίχους και μουσική?

Είναι κατάθεση διάφορων φάσεων που πέρασα στη ζωή μου και ανά διαστήματα περνάω. Νομίζω ότι κάποιοι θα μπορούν να βρουν τον εαυτό τους στη μία ή την άλλη φάση. Έμπνευση μου δίνουν ή διάφορα γεγονότα, ή ακόμα και φράση ή ένας στίχος/ιστορία από την Αγία Γραφή.

Ποιές ήταν οι μουσικές σου επιρροές και έγραψες ροκ και ποπ κόμματια?

Δεν μπορώ να τις κατατάξω σε μία κατηγορία. Άκουγα και ακούω διάφορα, από κλασσική μουσική, κλασσικά ροκ κομμάτια, κέλτικα, σόουλ, ακόμα και τα χαζοχαρούμενα 80s! Συνήθως προτιμώ την ξένη μουσική, γι αυτό και ο ξένος στίχος.

Θα έγραφες και στα ελληνικά ή και στα γερμανικά τραγούδια?

Στα ελληνικά έχω γράψει, αν και με δυσκολεύουν σε σχέση με τα αγγλικά, στα γερμανικά δεν έχω ακόμα επιχειρήσει.

Έχεις τραγουδήσει μπροστά σε κοινό?

Ναι. Και ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί!  

Υπάρχει σκέψη για επόμενες κυκλοφορίες ή συνεργασίες που σου έχουν προτείνει?

Προς το παρόν όχι.

Πέραν της δουλειάς και της μουσικής, ποιά άλλα ενδιαφέροντα και ενασχολήσεις έχεις?

Γενικά με ενδιαφέρουν οι καλλιτεχνικές ενασχολήσεις όπως ο χορός και κυρίως το θέατρο. Ο Θεός που ήξερε το μεράκι μου για αυτά, μου έδωσε ένα επάγγελμα στο οποίο μπορώ να το εκφράζομαι καθημερινά (η διδασκαλία εμπεριέχει πολύ θέατρο!), αλλά και μέσα από θεατρικές παραστάσεις με τα παιδιά.

Τι συμβουλή θα μπορούσες να δώσεις σε νέους που επιθυμούν να ασχοληθούν με την μουσική?

Δεν ξέρω αν είμαι σε θέση να δίνω συμβουλές στο θέμα αυτό. Αυτό πάντως που προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου και ίσως είναι καλό να θυμόμαστε όλοι όσοι ασχολούμαστε με τη μουσική, είναι να μη γίνει αυτοσκοπός αλλά μέσο έκφρασης ενός μηνύματος.  

Το ομότιτλο τραγούδι του άλμπουμ σου (Encounter=Συνάντηση), έχει να διηγηθεί δύο ιστορίες, απο την εναλλαγή του ύφους του κομματίου. Πες μας λίγο για τις ιστορίες και τι σημαίνουν για σένα.

Στο πρώτο μέρος το κομμάτι μιλάει για την αιμορροούσα που άγγιξε το ιμάτιο του Χριστού και θεραπεύτηκε. Στο δεύτερο,για τον δαιμονισμένο που ελευθερώθηκε από λεγεώνα δαιμονίων. Και στις δύο περιπτώσεις, αν και διαφέρουν πολύ μεταξύ τους, για αυτό και αλλάζει το στυλ του κομματιού, οι δύο αυτοί άνθρωποι είχαν μια συνάντηση με τον Χριστό που ήταν καθοριστική για τη ζωή τους. Πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε κομμάτια στην ψυχή μας που μπορούν να ταυτιστούν με τον ένα ή τον άλλο ή και με τους δύο, πληγές που χρειάζονται θεραπεία ή δαίμονες που δεν μπορούμε μόνοι μας να παλέψουμε. Και πιστεύω ότι όλοι έχουμε ανάγκη μιας τέτοια συνάντησης.

Ν.Σ. 25/11/2015

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Μελίνα Σταμάτη. Μέλος οργάνωσης Hope Spot, μιλάει για πρόσφυγες στην Ειδομένη (2.μέρος)

Μελίνα, μιλησέ μας λίγο για τον εαυτό σου.

Μ.Σ. Έχω γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη, όπου και μένω. Έχω σπουδάσει Ελληνική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, αλλά έπειτα έφυγα στην Αυστραλία όπου και έκανα τρία χρόνια Βιβλικό στο κολέγιο των Hillsong στο Σίδνεϊ. Στην Αυστραλία επίσης ασχολήθηκα με το κοινωνικό έργο ως έκφραση της καρδιάς της εκκλησίας, να αγγίξει ανθρώπους με την αγάπη του Θεού και γύρισα πίσω στην Ελλάδα με την ίδια καρδιά και όραση να δω την εκκλησία να βγαίνει έξω από τους τοίχους και να αγγίζει τους χαμένους και πονεμένους.

 Τα τελευταία πέντε χρόνια ασχολούμαι με το κοινωνικό έργο, και εδώ και τρία χρόνια έχουμε ξεκινήσει με την οικογένειά μου τη δική μας οργάνωση «Hope Spot» που βοηθάει και προσφέρει αρωγή σε θύματα trafficking και ενδο-οικογενειακής βίας (γυναίκες και παιδιά). www.hopespot.gr

Περίγραψε λίγο παραπάνω το Hope Spot.

Μ.Σ. Το Hope Spot είναι μια κοινωνική-μη κυβερνητική οργάνωση.

 

Δεν έχει χριστιανικό προφίλ, αλλά πολλοί από τους ανθρώπους που υπηρετούν στο έργο και το στηρίζουν αγαπούν τον Θεό.

Το Hope Spot δραστηριοποιείται κυρίως στη Θεσσαλονίκη παρέχοντας νομική και ψυχολογική υποστήριξη σε θύματα εμπορίας ανθρώπων, και σε θύματα ενδο-οικογενειακής βίας (γυναίκες και παιδιά), αλλά συνεργάζεται και με άλλους φορείς πανελλαδικά.

Σου ήταν πάντοτε εύκολο στο να υπηρετείς άλλους ανθρώπους?

Μ.Σ. Από μικρή ηλικία είχα καρδιά για τη διακονία και στα 20 μου είχα αναλάβει τη νεολαία της εκκλησίας μας. Έτσι συνεχώς ήμουν κοντά σε ανθρώπους που χρειάζονταν βοήθεια, προσευχή, ενθάρρυνση. Πιστεύω ότι είναι κάτι το οποίο ο Κύριος καλλιέργησε μέσα μου μέσα στα χρόνια και μέσα από διάφορες φάσεις και εμπειρίες που πέρασα.

Γιατί τις περισσότερες φορές, μπορείς να βοηθήσεις κάποιον στο βαθμό που εσύ έχεις νιώσει τον πόνο τους. Μπορεί να μην έχεις πέσει θύμα ενδο-οικογενειακής βίας ή trafficking, αλλά να έχεις χάσει έναν αγαπημένο, να έχεις αντιμετωπίσει απογοήτευση ή ακόμα να έχεις βρεθεί για καιρό κοντά σε ανθρώπους που πονάνε, και αυτό να σε έχει κάνει πιο ευαίσθητο στην κραυγή τους για βοήθεια.

Στη προσωπική μου ζωή ήταν ένας συνδυασμός προσωπικών εμπειριών που καλέστηκα να Τον εμπιστευθώ σε δύσκολες καταστάσεις, ήταν επίσης η τριβή μου με διακονίες που είναι μέσα στην κοινωνία και βοηθάνε πληγωμένους ανθρώπους από τις οποίες εμπνεύστηκα, αλλά επίσης και η συνειδητοποίηση μου καθώς πλησιάζω τον Θεό ότι βασική αποστολή της εκκλησίας είναι να αγγίξει αυτούς που έχουν χαθεί, καθώς γινόμαστε τα χέρια και τα πόδια Του.

Η οικογένειά μου έχει βαδίσει στο ίδιο μονοπάτι και ήταν μια εμπειρία που την περπατήσαμε μαζί και συνεχίζουμε μαζί, από τότε που ξεκινήσαμε το Hope Spot. 

Την περίοδο έχετε κάποιο νέο στόχος ως Hope Spot?

Μ.Σ. Καθώς η καρδιά του Hope Spot δεν μπορεί να κλείσει για οποιοδήποτε άνθρωπο που πονάει, σε πολλές περιπτώσεις έχουμε βοηθήσει και ανθρώπους που ξεφεύγουν από το πλαίσιο μας, όπως ανθρώπους που χρειάζονται ίσως ρούχα, φαγητό, και άμεση βοήθεια. Τους τελευταίους δυο μήνες έχουμε κάνει κάποιες επισκέψεις και στα κέντρα προσφύγων στην Ειδομένη.

Έχετε αναμιχθεί με την βοήθεια των προσφύγων?

Μ.Σ. Στις μέρες που ζούμε πολλές φορές φαίνεται σαν μόδα να βοηθάμε τους πρόσφυγες γιατί τα μάτια όλων είναι στραμμένα εκεί.

Για εμάς όμως ήρθε μια συνάντηση που άλλαξε τα πάντα. Η αστυνομία μας είχε φέρει μια κοπέλα πρόσφυγα που είχε χαθεί από το γκρουπ της και ήταν σε κατάσταση σοκ και κακοποιημένη.

Τη φιλοξενήσαμε για λίγες μέρες στον ξενώνα μέχρι να συνέλθει και μετά έπρεπε να την μεταφέρουμε πίσω στην Ειδομένη για να μπορέσει να επανενταχθεί στο γκρουπ της, γιατί η επιθυμία της ήταν να φύγει για να βρει τα παιδιά της.

Τι ήταν αυτό που βίωσες εσύ όταν επιστρέψατε την κοπέλα πρόσφυγας απο το κέντρο σας στην Ειδομένη?

Μ.Σ. Όταν λοιπόν τη μεταφέραμε πίσω στην Ειδομένη ήταν η πρώτη μας επαφή με το μέρος εκεί. Για μένα αυτό που βίωσα ήταν σοκαριστικό, ήταν ένα ξύπνημα!

Εκεί που νομίζεις πως έχεις δει τόσο πόνο, ξαφνικά βλέπεις μια άλλη όψη του και συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να κλείσεις τα μάτια. Τα νούμερα που έβλεπα στις ειδήσεις τώρα ήταν πρόσωπα που έβλεπα με τα δικά μου μάτια, τα μάτια τους κοιτούσαν μέσα στα δικά μας με ένα βλέμμα ελπίδας που κατάφεραν να έρθουν αντίπερα, αλλά ταυτόχρονα απελπισίας για το τι θα ξημερώσει το αύριο.

Όταν κάθισα σε ένα σημείο και κοιτούσα την ουρά που περίμενε να πάρει φαγητό, ήξερα ότι δεν ήταν μόνο αυτό που χρειάζονταν, χρειάζονταν ελπίδα, δύναμη ψυχική και πνευματική. Και αν είσαι παιδί του Θεού ξέρεις πως η δύναμη έρχεται μόνο από Αυτόν και θέλεις να τη μοιραστείς με αυτούς που την έχουν περισσότερο ανάγκη.

Ήξερα πως θα ξαναγυρίσω.

Πήγες τελικά ξανά στην Ειδομένη?

Μ.Σ. Την επόμενη φορά που πήγα, πήγα όχι απλά ως Hope Spot αλλά ως η Μελίνα που αγαπάει τον Ιησού και θέλει να δείξει σε αυτούς την αγάπη Του, ακόμα και αν ήταν αγκαλιάζοντας τους, δίνοντας φαγητό ή ρούχα.

Ακόμα κι αν δεν χρησιμοποιούσα καμιά λέξη. Ήμουν απλά διαθέσιμη σε Αυτόν να κάνει ό,τι θέλει...

Ευχαριστώ τον Θεό για τους φίλους μας από τους νέους της Ευαγγελικής εκκλησίας Κατερίνης, με τους οποίους έχουμε μια υπέροχη σχέση αγάπης, που μας κάλεσαν να πάμε και να συνεργαστούμε μαζί τους αγγίζοντας αυτούς τους ανθρώπους, παίζοντας με τα παιδιά, δίνοντας φαγητό και εάν είχαμε πόρτα να τους δώσουμε και τον Ιησού.

Η ευαγγελική κοινότητα είναι ενεργή στην Ειδομένη. Ανάφερε λίγο για το τι βίωσες μαζί τους?

Μ.Σ. Είναι θαυμαστό τι μπορεί να κάνει η ενότητα, γιατί κάποια πράγματα ποτέ δεν θα γίνουν χωρίς ενότητα. Αυτή η ενότητα πιστεύω άνοιξε την πόρτα για μας να μιλήσουμε το Ευαγγέλιο, γιατί φαινόταν φαινομενικά αδύνατο.

Δεν πήγαμε με ένα πανό, απλά καθίσαμε μαζί τους, ακούσαμε την ιστορία τους, τους αγκαλιάσαμε, τους αγγίξαμε, ακόμα και αν ήταν λερωμένοι, και ήμασταν εκεί ντυμένοι αγάπη. Η αγάπη άρχισε να τους ελκύει κοντά μας.

Δεν ήξερα τι θα συμβεί, προσευχήθηκα και το άφησα στον Θεό.

Ήταν κάτι που συνέβη εκείνη την ημέρα που επισκεφτήκατε την Ειδομένη?

Μ.Σ. Ένα μικρό αγόρι γύρω στα 12 με πλησίασε με σπαστά αγγλικά, και μετά από λίγη συζήτηση απλά του είπα ‘ο Ιησούς σε αγαπάει, θέλεις να προσευχηθείς μαζί μου να τον δεχθείς στην καρδιά σου;’ Τότε επανέλαβε μαζί μου την προσευχή της σωτηρίας. Ήταν ένα βήμα πίστης, δεν ήξερα ποια θα ήταν η αντίδρασή του…

Μετά ένας άλλος νέος μας πλησίασε ήθελε να πει την ιστορία του...Ήταν από τη Δαμασκό, άρχισα να του μιλάω για τον Σαύλο που συνάντησε τον Ιησού στο δρόμο για τη Δαμασκό. Καθώς μιλούσα γύρισα και είδα άλλους δυο νέους να προσπαθούν να ακούσουν. Προσευχηθήκαμε με τον έναν και ρώτησα τους άλλους δυο εάν ήθελαν να δεχθούν τον Ιησού στην καρδιά τους και είπαν ναι. Τα άλλα παιδιά δίπλα μου είχαν γραφές στα Αραβικά που είχε προμηθεύσει ένας Ιρλανδός ιεραπόστολος και τους τις δώσαμε.

 

Μετά ξεκίνησε ένα ποτάμι που διήρκεσε περίπου για δύο ώρες όπου συνεχόμενα προσευχόμασταν για ανθρώπους ο ένας μετά τον άλλον, γύρω στους 30.

Μετά άρχισε να νυχτώνει, έπρεπε να φύγουμε, αλλά έρχονταν σε εμάς και δεν μας άφηναν να φύγουμε για να βγάλουμε φωτογραφίες, ήθελαν να μην ξεχάσουν αυτό που τους έδωσε χαρά. Μας αγκάλιαζαν και μας ρωτούσαν αν θα έρθουμε αύριο.

Ξέρω ότι η παρουσία του Θεού ήταν εκεί, την είδαν, την άγγιξαν. Δεν ήμασταν εμείς, εμείς ήμασταν απλά αγγεία, η αγάπη του Θεού είναι που τους έλκυσε! Σε όλη την χριστιανική μου πορεία δεν το έχω ξαναδεί αυτό. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Είναι κάποιες στιγμές που φαίνεται ότι ο ουρανός κάτι βρίσκει που τον ελκύει στη γη. Η ενότητα...η πιστή....η υπακοή...; Σίγουρα δεν είναι η τρόποι μας αλλά η παράδοση!

Η μέρα εκείνη ήταν μέρα αργίας και όλα τα παιδιά αρχικά είχαμε σκεφτεί να μείνουμε σπίτι να ξεκουραστούμε, αλλά συνειδητοποίησα ότι στην άλλη μεριά της θυσίας μας βρίσκονται ζωές που ο Θεός θέλει να αγγίξουμε, και η χαρά και η πνευματική ξεκούραση που ένιωσα όταν ήμουν εκεί δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια!

Πόσο χαίρομαι που ήμουν εκεί που ο Θεός με ήθελε, που γίναμε τα χέρια και τα πόδια Του και μόνο η αιωνιότητα θα καταγράψει τι έγινε σε αυτές τις ζωές! Δεν ξέρω που βρίσκονται τώρα...αλλά προσεύχομαι καθημερινά για αυτούς, δεν μπορώ να τους βγάλω από το μυαλό μου.

Ξέρω πως είναι σημαντικοί για τον Θεό, ο πόνος τους έχει φτάσει στα αυτιά του Θεού ακόμα και αν δεν Τον γνωρίζουν...τους αγαπάει τόσο πολύ και ήταν εκπληκτική η δίψα που είδα μέσα τους, δίψα που ακόμα δεν την έχω δει σε αυτό το βαθμό στη χώρα μας.

Αλλά προσεύχομαι να έρθει και στην Ελλάδα.

Πότε θα ξαναπάς στην Ειδομένη?

Μ.Σ. Δεν ξέρω πότε θα ξαναπάμε, θέλω να πηγαίνω μια φορά τον μήνα τουλάχιστον, δεν ξέρω τι θα γίνει την επόμενη φορά, κάθε φορά ο Θεός κάνει κάτι ξεχωριστό και θέλουμε να μπούμε σε ό,τι έχει στην καρδιά Του να κάνει χωρίς να Τον περιορίζουμε!

Είναι θεάρεστη η δράση σας. Πώς αντιδρούν οι πρόσφυγες που μιλάνε με μία χριστιανή γυναίκα για το Χριστιανισμό?

Μ.Σ. Για να είμαι ειλικρινής δεν το σκέφτηκα καθόλου....ίσως αν σκεφτόμουν τα ‘πρέπει’ ή τα ‘γιατί’ ποτέ δεν θα μιλούσα....Δεν παραγνωρίζω ότι ίσως είναι κάτι πολύ παράξενο για αυτούς και ότι μπορεί να αντιδράσουν. Αλλά είναι κάτι που αλλάζει τα πάντα και αυτό είναι η παρουσία του Θεού.

Όταν ήμασταν εκεί, ήταν σαν να υπήρχε ένα σύννεφο προστασίας ολόγυρά μας, και δεν είδαμε καμία αρνητική αντίδραση. Οι περισσότεροι δέχθηκαν σε όσους μιλήσαμε, όχι μόνο να προσευχηθούν μαζί μας αλλά να προσευχηθούμε για αυτούς και το ταξίδι τους.

Δεν μπορώ να το εξηγήσω....δεν βγάζει νόημα στο φυσικό νου....ήταν σαν κάτι σχεδιασμένο από τον ουρανό που κανένας δεν μπορούσε να το σταματήσει. Η αγάπη νίκησε!

 

 

Στην Ειδομένη, τι δομές υπάρχουν για να υποδεχτούν τους πρόσφυγες που φτάνουν εκεί ,ώστε να μεταβούν απο εκεί στην Βόρεια Ευρώπη?

Μ.Σ. Υπάρχουν οι βασικές δομές, όπως ένα βασικός συντονισμός διανομής φαγητού και ρούχων που εναλλάσσεται και ανατροφοδοτείται από οργανισμούς και εθελοντές. Είναι πολύ σημαντική η προσφορά των κοινωνικών οργανώσεων αλλά και των εθελοντών!

 

Είδες και άλλες οργανώσεις εκεί και πώς βοηθούν?

Μ.Σ. Είδα πολλούς μεμονωμένους ανθρώπους ή μικρά γκρουπ από οργανώσεις να έρχονται, και να ρωτάνε πού μπορούν να αφήσουν ρούχα. Αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό.

Η ευαγγελική εκκλησία Κατερίνης και Θεσσαλονίκης κάνει πολύ σημαντικό έργο καθώς έρχονται τακτικά κάθε βδομάδα με φαγητό που ετοιμάζουν άνθρωποι με θυσία και στέκονται με ώρες για να το μοιράσουν, όπως και κουβέρτες. Με εντυπωσίασε η πιστότητά τους.

Η υγιεινή στους χώρους αυτούς πώς είναι?

Μ.Σ. Αυτό που πρόσεξα είναι ότι υπήρχαν αρκετά σκουπίδια που μάζευαν πολλές μύγες, οι ουρές στις τουαλέτες ήταν μεγάλες με αποτέλεσμα πολλοί να κάνουν την ανάγκη τους στα χωράφια, και αυτό δημιουργούσε μια άσχημη οσμή.
Επίσης πολλοί δεν είχαν ρούχα ζεστά και περίμεναν σε ουρά για να τα πάρουν. Φαινόταν πως ο αριθμός εισροής ήταν πολύ μεγαλύτερος από αυτό που μπορούσαν να συντονίσουν οι εθελοντικές ομάδες και οι εγκαταστάσεις. Αλλά η προσπάθεια από διαφορετικούς οργανισμούς ήταν θεάρεστη και δεν μπορούσε να παραγνωριστεί. Υπήρχαν ‘Πρώτες Βοήθειες’ από τον Ερυθρό Σταυρό για ανθρώπους που έρχονταν άρρωστοι ή έχαναν τις αισθήσεις τους από τη αφαγία.

Οι άνθρωποι με το κρύο που έχει ξεκινήσει τώρα τι κάνουν?

Μ.Σ. Υπάρχουν μεγάλες τέντες που οι άνθρωποι μπορούν να μπουν μέσα, αλλά και πάλι προς το βράδυ το κρύο έχει αρχίσει και γίνεται τσουχτερό.

Κλείνωντας την συζήτησή μας, θα ήθελα να ρωτήσω πως μπορούν ενδιαφερόμενοι απο άλλα μέρη της Ελλάδας να σας στηρίξουν ή να ζητήσουν την βοήθειά σας?

Μ.Σ. Μπορούν να επισκεφτούν την ιστοσελίδα μας www.hopespot.gr που είναι στα ελληνικά και αγγλικά, και να μάθουν περισσότερα για το έργο μας, όπως και να εγγραφούν στο newsletter μας και στις σελίδες των social media. Έτσι μπορούν να μείνουν σε άμεση επαφή μαζί μας για δράσεις που οργανώνουμε και ανάγκες που υπάρχουν. Μπορούν να μας γράψουν στο info@hopespot.gr ή να μας καλέσουν στα γραφεία μας 2310-620785. Οι ανάγκες αλλάζουν συνέχεια άρα μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας και θα τους πούμε πως μπορούν να βοηθήσουν.

Ποιά ειναι η πρώτη ανάγκη που σου έρχεται στον νού αυτήν την περίοδο που θα ήθελες να απευθύνεις σε όσους διαβάζουν?

Μ.Σ. Αυτή την περίοδο θέλουμε να κάνουμε ανακαίνιση στον ξενώνα μας. Θέλουμε να βάψουμε τον χώρο και να αγοράσουμε καινούρια έπιπλα (κρεβάτια, καναπές που γίνεται κρεβάτι, τραπέζι κουζίνας, τραπεζάκι σαλονιού, χαλιά) που θα κάνουν τον χώρο πιο άνετο και πιο ζεστό για τις κοπέλες που έρχονται.

Εάν υπάρχουν άνθρωποι που έχουν έπιπλα σε καλή κατάσταση που δεν τα χρειάζονται, ή θέλουν να προσφέρουν ένα χρηματικό ποσό για αυτό, μπορούν να κάνουν κατάθεση στο λογαριασμό μας που αναγράφεται στην ιστοσελίδα μας www.hopespot.gr στην κατηγορία που λέει «ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΔΩΡΕΑ» αναφέροντας ότι είναι για αυτό το σκοπό.

Ευχαριστούμε!

Ν.Σ.